Een nieuw begin

10 February 2013 12:26 PM  /  News

Lieve mensen,
 
De afgelopen periode was confronterend. Hard. Aan de andere kant erg mooi ook. Er is heel veel gebeurd in korte tijd. Wat ik definitief weet is dat ik niet met financiële druk, welke vorm dan ook, kan omgaan. Dat werkt absoluut verlammend op mij, mijn lichaam en creativiteit. Daarnaast heb ik ervaren dat ik het bijzonder pittig en zwaar vind om iedere dag in m’n up op te laden, successen te vieren, en met name teleurstellingen alleen te verwerken.


De laatste 2 jaar heb ik mijn hart & ziel in mijn bedrijf gestopt. Het begon met een droom. Plannen, ideeën, deze heb ik concreet gemaakt en uitgevoerd. Op alle mogelijke manieren ben ik gesteund door mijn omgeving, vrienden en zakenrelaties. En 7 januari jl heb ik een definitieve keuze gemaakt. Beslist dat ik stop met mijn bedrijf, omdat het me teveel energie kost. Ik kon het niet meer opbrengen. Fysiek en mentaal was de koek op.

Wat er de dagen daarna gebeurde was waardevol. In een tijdsbestek van nog geen 5 dagen kreeg ik 2 schitterende uitdagingen aangeboden. En per 1 februari heb ik een nieuwe baan. Waar ik ontzettend blij mee ben. Mensen zeggen nu: ‘zie je wel, het komt goed, jij redt het altijd. Je hebt nu weer een baan’.

Maar ja, dan stop je met je bedrijf. En dan? Wat als je de stekker eruit haalt, en de zaak opheft? Wat moet je dan in godsnaam allemaal doen? Hoe vertel je het je opdrachtgevers, die je net voor Kerst nog gered hebben van een faillissement en vertrouwen in jou hadden? En waar moet je aan denken? In welke volgorde? Het voelt voor mij de laatste 3 weken alsof ik mijn eigen begrafenis aan het regelen ben, terwijl ik nog leef. Weet niet zo goed hoe ik het anders kan omschrijven, gevoelsmatig. Constant ervaar ik compleet tegengestelde emoties: Ieder stapje wat ik gezet heb in 2010, tijdens de opstart van mijn bedrijf, waar ik zo (bewust) van genoten heb, en plezier aan beleefd heb, ben ik nu aan het doorlopen in éxact omgekeerde volgorde. Als zijnde afscheid. En omdat het gewoon moet, om mijn bedrijf op te heffen. Formeel. Verdomme.

De blijdschap die ik destijds voelde toen ik me ging inschrijven bij de Kamer van Koophandel kan ik me nog heel goed herinneren. Nou, dat gevoel was wel even anders deze week toen ik me ging uitschrijven bij diezelfde Kamer van Koophandel. Ieder stapje doorloop ik opnieuw. Ik ervaar blijdschap, en vertrouwen, vanwege het uitzicht op een nieuwe baan, verdriet in verband met het opheffen en loslaten van mijn bedrijf. Verwarring omdat al die zaken alle dagen dwars door elkaar heen lopen. Teleurgesteld, in mezelf, omdat ik ergens, als ondernemer, niet geslaagd ben op dit moment, niet bestand tegen de huidige economie. Teleurstelling in bedrijven vanwege keiharde bureaucratie en onbegrip. Grote bedrijven, waar ik, als kleine ondernemer, gewoon een nummertje blijk te zijn. Inlevingsvermogen en compassie, ja, absoluut, op het moment dat ze je als nieuwe klant binnen krijgen, dan wel. Op het moment dat je stopt met je bedrijf is het allemaal verdwenen. Weg. Echt waar, sommige mensen hebben de fijngevoeligheid van een baksteen.

Een dierbare vriend, Gerrit, zei het afgelopen week tegen me: ‘Uiteindelijk, uiteindelijk onder aan de streep, kan niemand je hierbij helpen Noor, dien je het zelf te doen’. En dat klopt. Hij heeft gelijk. Maar het is zo verrekte pijnlijk soms. Ergens ben ik enorm blij dat ik ‘op tijd’ gekozen heb. Een keuze had. En niet op het punt gekomen ben dat anderen voor mij die keuze gemaakt hebben. Met alle ellende van dien als je failliet gaat. Nu heb ik de mogelijkheid om alles zelf af te werken, af te ronden, zelf mijn verhaal te vertellen, hoe confronterend dat met momenten ook is. Het helpt in de verwerking. Denk ik. Op termijn.

Rationeel bekeken is het prima te plaatsen. Je zegt ‘JA’ tegen een nieuwe baan, je zet wat handtekeningen. Je knipt wat samenwerkingen door en heft je bedrijf op. Appeltje eitje. Not. Het is míjn bedrijfje, draagt letterlijk mijn naam, en ik heb daar al mijn energie in gestopt. Mijn ziel. Emotioneel gezien heeft dat even tijd nodig om te zakken, een plekje te krijgen, en zijn weg te vinden. En dat doet pijn. Ik heb heel veel leergeld betaald. Ik ben gegroeid. En ik had het voor geen goud willen missen. Geen moment ervan.

Tijd voor een nieuw begin !

En de waardevolle blauwdruk, mijn CV, zoals ik die in 2010 al heb vormgegeven samen met John Resink (wederom bedankt John!) vindt wederom volledig aansluiting met mijn nieuwe uitdaging. Mijn kernwaarden zijn vrijheid, innerlijke rust en een opwindend leven. Ik krijg energie van ondernemers, mensen, werk graag met professionals. Het liefst zelfstandig, en ik ben een bouwer, een pionier. Ik houd van nieuwe dingen ! Ik ga weer wat nieuws doen.

Ik kom terug in een warm nest, bij het bedrijf waar ik 8 jaar geleden als 1e medewerker ben gestart. Dat is bijzonder. Heb sinds afgelopen week weer collega’s om samen mee te sparren. Een eigen werkplek in Zaltbommel waar de koffie altijd klaar staat. En dat geeft me een goed gevoel. Dat geeft rust. En stiekem ben ik best trots op het feit dat ik daar terug ben ! Samen met Dani en Peter ga ik de komende tijd gas geven in ‘s-Hertogenbosch en omgeving, om de basis te leggen voor een nieuwe vestiging. We gaan ondernemers helpen met alle vraagstukken op het gebied van ontzorgen, personeel, inzicht in loonkosten, flexibiliteit en payroll. Ik krijg de ruimte om mensen te blijven coachen, die op zoek zijn naar een nieuwe uitdaging, of hun eigen bedrijf willen starten. Individueel of in workshops, op maandagavond. Mijn inspanningen van het afgelopen jaar zijn niet voor niets geweest.

Tot snel,

Ik rijd in die witte BMW met die schitterende stickers !

Warme groet,

Noortje Artz

Directeur Repay Payroll Den Bosch

 

No comments yet