De Kracht van Communicatie

2 August 2016 10:22 PM  /  Uncategorized
De Kracht van Communicatie

De kracht communicatie

Het moment waarop je veiligheid volledig wegvalt.

Communicatie is één van de meest belangrijkste onderdelen, die eigenlijk min of meer altijd als rode draad door mijn werk en vorige banen heeft gelopen. Het is een vanzelfsprekendheid, een kracht, een wapen en tevens ook de meest gevaarlijke valkuil als ik even niet oplet.

En het is een onderdeel, waarvan ik, sinds ik met mijn nieuwe uitdaging gestart ben, het gevoel heb dat ik compleet opnieuw kan starten. Dat is best confronterend en verwarrend met momenten kan ik je vertellen. De combinatie van reizen tussen verschillende delen van de wereld, waar ik nog niet eerder ben geweest, een totaal nieuwe werkinhoud, collega’s & klanten in het buitenland en de volledige communicatie in het Engels, zorgen er voor mij voor dat een veilig harnas eigenlijk verdwenen is.

En jazeker, ik heb Engelse les genomen. Iedere week op zaterdag ben ik altijd een vol uur de klos. Althans zo voelt het onder het scherp toeziend & corrigerend oog van Inge, mijn ontzettend bevlogen Engelse lerares. Die zeer ijverig de woorden opschrijft, die ik (wederom) verkeerd uitspreek, als ik hardop een boeiend artikel mag voorlezen uit het Harvard Business Review. De lijst met woorden die wekelijks fout gaan, wordt mijn inziens alleen maar langer haha. Ook weer zo’n heerlijk confronterend momentje.  

Ik ben een onafhankelijke vrouw (‘ja natuurlijk meisje’, hoor ik mijn vader nu hardop denken. Ik heb vorige week nog 2 deuren bij je in huis vervangen’.. Ssssshhht pap !). Kleine nuancering: ik tracht een onafhankelijke vrouw te zijn.

Maar tjonge, wat is het dan weer ongemakkelijk en pijnlijk om geconfronteerd te worden met je eigen beperkingen, als je je niet kunt redden in een vreemde taal. Ik betrap me erop dat ik aan het worstelen ben met vertalingen van voor de hand liggende uitdrukkingen, omschrijvingen en emoties. Soms zou ik ze zo graag spontaan op willen lepelen. Hoe gênant is het dan om tijdens een etentje met een zakenrelatie, of een intens whatsapp gesprek toch te moeten aangeven dat je ‘heel even een woord gaat checken via Google translate’. Ik schaamde me zelfs een beetje, omdat ik het gewoonweg niet wist.

Gevoelens omschrijven, kleine nuances aanbrengen, iets met nadruk uitleggen, of nét die ene intonatie die een hele zin kan laten kantelen: het is weg.

En ja, ik weet het: alles heeft met de juiste intentie te maken. Een intentie die je doorgaans nog extra ondersteunt met de juiste lichaamshouding, gepast stemgebruik en die je vanuit je intuïtie of inlevingsvermogen nog checkt. Maar hoe compenseer je dit als je met iemand aan het bellen bent in China en je kunt elkaar niet zien? Hoe check je of hij/zij je echt goed begrepen heeft? En hoe doe je dit met een mailtje wat je verstuurd, wetende dat je de ontvanger mogelijk niet op korte termijn in levende lijve spreekt?

Ik merk dat ik dat best lastig vind.

Wat ik me dan afvraag: Hoe vaak krijg je de kans van iemand om dergelijke ‘foutjes’ te herstellen? Wanneer word je veroordeelt door de ontvanger omdat je per ongeluk een spelfout maakt, of toch onbewust de verkeerde woordkeuze kiest omdat je al zolang aan zinsopbouwen in je eigen taal gewend bent? Of hoe komt de boodschap bij de ontvanger binnen, wanneer je die ene verkeerde zinsconstructie toch even onbewust opgeschreven hebt in de mail? En welk effect heeft dit vervolgens op het zakendoen, met de lezer aan de andere kant?

Dit zijn wel vragen waar ik de laatste weken over nadenk. Zijn we in staat om de ander volledig open, zonder aannames en vooroordelen te benaderen? En de zuivere intentie te blijven voelen, waarmee de ander in het leven staat en zaken doet? En omgedraaid, voelt de ontvanger ook jouw oprechte intentie, op het moment dat je je zakelijk Engels nog niet volledig beheerst?

We gaan het ervaren.

Ik ben het aan het ervaren, want ik zit er middenin.

foto People Christa Dohmen

Symbool bij deze blog het werk ‘People’ van kunstenares Christa Dohmen: Dit werk gaat over de kracht van communicatie. Communicatie kan mensen verbinden of los koppelen. De interactie tussen mensen op basis van gevoelens vanuit hart en ego. Mensen kunnen elkaar versterken maar ook pijn doen. In dit beeld kun je twee uitingen zien: Een vrouw die zich in euforie overgeeft en een man die gebogen gaat onder t gezegde.

 

The Power of Communication

2 August 2016 10:21 PM  /  Uncategorized
The Power of Communication

The Power of Communication

The moment you lose your safety …

Communition, as I have come to realize, has always been a leading principle in my work and in my life as an employee. It is a natural component, it is  powerful, it functions as a weapon, but  at the same time it is also a dangerous pitfall  that I should be  constantly aware of.

Moreover, it is a component that has given me a feeling of being compelled to start all over again, since I started with my new challenge. All this is quite  confusing and at times slams me in the face. This combination of travelling in different parts of the world that I have never visited before, as well as a totally new work task, new customers and clients, all of them living abroad as well as the fact that I have to make myself clear in English have caused me to leave my comfort zone.

And yes, I have entered upon English lessons. On Saturdays, weekly, I subject myself to an hour of voluntary torture. It may sound exaggerated, but it feels like this, as I am delivered to the sharp comments and corrections of Inge, my passionate teacher of English.

She writes down all the words I mispronounce, while I am reading one of the otherwise captivating articles in Harvard Business Review. When I go home my teacher hands me the list of words that I have to study, a list that is getting longer and longer every week, at least in my perception. Quite confronting !

I am an independent woman (“yes, my girl, you think you are” my father would react. Recently he added: “by the way, did I not replace two doors in your home last week ? “ Oh, please, hush Daddy !).

Okay, better to say: I try to be an independent woman.

To say the least of it: it is so embarassing and it makes one uneasy to be confronted with one’s own limitations, when you realize you can’t express yourself in a foreign language. I notice that I am struggling with translations of obvious expressions, descriptions and emotions.

Sometimes I look forward to the moment I will be able to speak spontaneously and without errors. It is so embarassing to need the help of Google translate during a business conversation at a dinner party or during an intense whatsapp exchange. Afterwards I feel ashamed, because I simply did not know how to express myself.

Describing my emotions, adding nuances, emphasizing  certain facts,  using the correct idioms and the required intonation just to get it right: why has it all gone the moments I need them ?

Yes, I know: it is only intention that matters. Intention that can be supported by body language, pitch of voice, showing of empathy, all of these fed by intuition.

But how to compensate when you are on the phone with someone in China whom you can not see ?

How to check if the one on the other end of the line has really understood your intentions ?  The same holds for an e-mail that has been sent to a person whom you will not see for a long time to come ?

My experience is that I feel awkward in all these circumstances.

I wonder: how often does one get a chance to restore such missed opportunities ? Will a condemnation follow when a small spelling error is being made ?  How serious is the damage when accidentally an idiomatic error is being made or – even worse – a grammatical one ? How will the message be received on the other end of the communication line ? And, even more important, will this have an effect on business proceedings ?

All these are questions that have worried me over the past few weeks. Are we, global citizens, capable to communicate with each other in a non-biassed way, fully open-mindedly ?

Is it possible, despite imperfections in the use of non-native languages, to feel  the pure intention of the other person, to perceive correctly how he/she is as a person and how he/she deals with business affairs ?

No doubt, I will experience how communication between non-native speakers works.

Actually, I do experience, because I am in the middle of this process…..

 

foto People Christa Dohmen

Symbol for this blog is the artwork ‘People’ of artist Christa Dohmen: the topic of this piece of art is communication. Communication can connect people when its done the right way (with love, sincerity and honesty). It can also disconnect or hurt people. You can ’t always avoid a painful answer. In my work People I’ve tried to express the feeling communication can cause. You can rise in ecstacy or bend because of dissapointment. I used the color blue because its the color of communication

Verdoofd

14 November 2015 9:10 PM  /  News, Uncategorized
Verdoofd

Verdoofd, dat is denk ik wel het woord wat het beste omschrijft hoe ik me vandaag voel. Op deze zaterdag, 14 november 2015. 

Ik zou eigenlijk vannacht naar Parijs gereden zijn, ergens rond 4.00u. Om in plaats van mijn wekelijkse ritueel, een ontbijtje in de stad, mijn ontbijtje in Parijs te kunnen doen. Daarna zou ik foto’s gaan maken van de puurheid, authentieke plekjes & heerlijke sfeer in Saint Germain des Prés.

Dat liep even wat anders. Nadat ik rond 21.30u naar bed was gegaan, werd ik bij toeval rond middernacht wakker. Keek half slaapdronken even op het scherm van mijn Iphone. Daar zag ik een tiental appjes en berichten van vrienden, mijn moeder. Of ik het nieuws al had gehoord. Direct gevolgd met het dringende verzoek of ik alsjeblieft niet naar Parijs wilde vertrekken omdat ze zich zorgen maakte over de situatie.

Al een aantal jaar kijk ik geen nieuws meer en lees ik geen kranten. Bewust. Omdat daar zoveel negatieve berichten in staan, over de ellende die zich allemaal in onze wereld afspeelt, waar ik geen enkele invloed op heb. Ik had daar last van: het lezen van de constante negatieve berichtenstroom over oorlog, terreurdreiging, aanslagen, geweld etc. En ik heb gemerkt dat mijn leven prima doordraait, zonder deze informatiebronnen. En heb leren vertrouwen op het feit dat nieuws wat wel belangrijk is om te weten, toch wel naar me toe komt via andere kanalen, zoals vannacht weer gebleken is.

Vandaag was ik verdoofd. Uit compassie en solidariteit. Richting de mensen die gisteren de gruweldaden meegemaakt hebben, voor hen die het niet overleefd hebben. Vanwege de willekeur waarmee de daders in Parijs te werk zijn gegaan. Uit respect voor de stad waar het openbare leven komende dagen stil ligt en voorlopig nog ontregeld zal zijn. Verdoofd omdat het ergens ook zo ontzettend dichtbij komt. En de gebeurtenissen me geraakt hebben.  

Aan de andere kant heb ik vandaag bewust gekozen om te doen wat mij gelukkig maakt. En een gevoel van vrijheid geeft. Daar had ik enorme behoefte aan. Lekker gesport in de ochtend. Een heerlijke wandeling in het bos gemaakt met mijn broer, zijn vrouw, Pepijn & Dieder. Genietend van de onbevangen speelsheid van de jonge pup, die ze sinds enkele weken hebben. De aangename geur van een cappuccino & een vers croissantje beleefd op één van mijn favoriete plekjes in de stad. Een mailtje gestuurd naar een dierbare vriend om te zeggen dat ik hem mis.  

De tragedie in Parijs doet me beseffen dat dit soort kleine momentjes zo ontzettend waardevol zijn.

En absoluut geen vanzelfsprekendheid zijn.

DSC04450